نوشتن ! همین وتمام .

ولی با اینکه ما می دونیم یه روزیم نوبت ما می شه ومرگ یه حقیقته ِچرا بازم با مرگ یکی اینقدر غمگین می شیم.

خبر محمد نوری رو که دیروز شنیدم.متاسف شدم .خیلی حیفه ولی بازم فکر کردم خوب نمی شد که جاودانه بشه .بالاخره اونم باید می مرد.اما بعد از مدتها دوباره این مسخره بودن چرخه زندگی برام مسئله شد .خیلی مسخره است نه ؟ این زندگی رو می گم!اه دلم می خواد واسش زبون در بیارم .مثل بچگیمون .

به هرحال ازته قلبم جای خالی محمد نوری رو تسلیت می گم.